Spoedeisende hulp in corona tijd.

In deze tijden van corana houd je je aan de richtlijnen van 1,5 meter afstand, doet bewuster boodschappen en je blijft het liefst zo ver mogelijk weg van het ziekenhuis als je daar niet hoeft te zijn. Totdat je niet anders kunt.

Struikelen

Afgelopen zondag was het heerlijk weer om te wandelen. Terwijl ik genoot van de zingende vogels, het steeds groenere bos en een netjes omgeploegde berm waar ik langs liep, struikelde ik. Daarbij kwam ik met mijn volle gewicht op mijn pink terecht. Wat een pijn. Wat moest ik doen? Gelukkig kon ik nog wel lopen.

Naar huis gebeld en om een koelcompres gevraagd. Mijn zoon fietste mij tegemoet met het gevraagde en samen zijn we naar huis gewandeld. Ondertussen van alles geprobeerd om te kijken hoe de hand en de vingers het deden. Op zich kon ik alles nog wel bewegen al deed dat enorm veel pijn. Een zware kneuzing dacht ik.

Thuisgekomen verder gekoeld en voor advies de huisartsenpost gebeld. Die vonden het verstandig om er naar te laten kijken.

Huisartsenpost

In Almere hebben ze de huisartsenposten verdeeld in corona en of andere klachten, dan ga je naar zorgcentrum Parkwijk. Bij geen corona wel andere klachten mag je naar zorgcentrum in Almere-Poort. Met allerlei regels en instructies mocht ik naar Poort: eerst aanbellen, terug in de auto en wachten tot je gebeld werd om naar binnen te mogen. Dat ging in de praktijk toch anders want het was erg rustig. Ik mocht meteen naar binnen en was vrij snel aan de beurt.

De huisarts in Poort vond het raadzaam om een foto te laten maken in het ziekenhuis. Volgende stop Flevo ziekenhuis.

De pink werd steeds dikker en blauwer

Wachttijd

Bij binnenkomst werd ik vriendelijk ontvangen en mocht ik in de wachtkamer plaats nemen. Al snel mocht ik mee naar de radiologie voor een foto. De foto was vlot gemaakt en de diagnose ook duidelijk: de pink is gebroken.

Dat kan niet missen

De wachtkamer was op één moeder en dochter na leeg. Zij gingen al gauw weg. Toen kwam een vader met zijn lijkbleke zoon. Zij waren(gelukkig voor hen) snel aan de beurt. De aardige verpleegkundige zwaaide naar mij met een lach van oor tot oor en zei dat ze me niet vergeten zou. Dat het heel jammer voor mij was maar ik was een patiënt die kon wachten. Oftewel mijn klacht was niet levensbedreigend.

Daarna kwam er een meneer met veel pijn, gekreun en gesteun die ook snel opgehaald werd. Ik zat er inmiddels twee uur. Gelukkig in berusting en kalmte. De aardige verpleegkundige bood mij koffie aan maar dat mocht ik niet hebben omdat ik nog niet “gezien” was. Na nog een uur wachten was ik aan de beurt. De super aardige arts van de SEH verontschuldigde zich dat ik zo lang had moeten wachten. Het was erg druk met mensen die per ambulance binnen gebracht werden. Ze was blij en opgelucht met mijn begrip.

Na nog eens twee en half uur van behandeling, vinger in positie trekken (wat deels gelukt is), zonder verdoving, gips, nog een foto, afgipsen mocht ik eindelijk naar huis.

De aardige verpleegkundige bij de balie lachte weer van oor tot oor en was zo blij dat ik geduldig had gewacht. In de tijd dat ik behandeld werd was haar collega al vier keer uitgescholden.

Omdat ik nog even moest wachten op mijn lift bood zij mij alsnog de koffie aan. Een kopje koffie heeft nog nooit zo lekker gesmaakt.

Mijn lift kwam al snel. Dank je wel Lianne voor het chaufferen 🙏

Verdere behandeling

Na drie dagen terug naar de gipskamer. Daar nog een extra laag gips erbij gekregen en een afspraak voor volgende week. Dan krijg ik nieuw gips en wordt er via een foto opnieuw gekeken hoe de stand van de pink is.

Mooi blauw kleurtje

(Wordt vervolgd)

Wees lief voor elkaar en zorg goed voor jezelf.

Saskia 🍀

Gepubliceerd door saskiadegraaf

actie, avontuur en uitdaging

%d bloggers liken dit: