Het nieuwe normaal

Deze week blik ik terug vanaf het begin van mijn blog tot aan de datum van vandaag.

Omschakelen

Dit blog ben ik begonnen om over mijn wandeltraining, ter voorbereiding op de pelgrimstocht en om over de tocht zelf van Porto (Portugal) naar Santiago de Compostella te schrijven.

In een eerder blog heb ik geschreven over mijn jongste zoon en zijn gesteldheid en waarom dit zo bijzonder was om samen te gaan doen.

Aanvankelijk hadden we nog wel hoop dat het door kon gaan maar al snel werd duidelijk dat het er voorlopig niet inzat en inzit. Een grote teleurstelling voor ons beiden. We hadden intensief getraind en zagen er enorm naar uit.

Samen met Sebastiaan tijdens een van de wandeltrainingen.

We hebben elkaar door de situatie al een tijd niet gezien en ik mis hem. Hij woont in Zeeland en wordt gelukkig goed opgevangen en goed begeleid.

Het was ook het begin van het nieuwe normaal en nog meer omschakelingen die nu al zo’n drie maanden duurt.

Mag ik dan bij jou?

Bij het afkondigen van de intelligente lockdown besloot mijn dochter al snel om weer (tijdelijk) thuis te komen wonen. Alleen blijven in het huis wat zij deelt met drie medestudenten die ook allemaal naar huis waren “gevlucht” en zonder het bijbehorende studentenleven zag zij niet zitten.

Niet lang daarna besloot mijn oudste zoon om ook weer (tijdelijk) thuis te komen wonen. Om bijna dezelfde redenen. Hij studeert dit jaar af en is druk bezig met zijn scriptie.

Natuurlijk stond mijn deur open. Na herinrichting van de slaapkamers had iedereen een plek om zich terug te trekken, te studeren en vanuit huis te werken.

Daar was ik best druk mee. Spullen verhuizen, kamers inrichten, de boodschappen en mijn werk, want de kinderopvang ging door. Het vrijwilligerswerk voor de Luisterlijn. Boodschappen doen voor mijn moeder. Wat bij toerbeurt gedaan wordt door mijn broer, (schoon) zus (sen) en mijzelf. Daarnaast volg ik ook twee intensieve trainingen. Al met al was mijn rustige en kalme leven op een weliswaar prettige manier, wel drukker geworden.

Toen brak ik, ergens halverwege deze periode, mijn pink. Alles viel stil. Behalve de trainingen. Alles ging in vertraging want én met links schrijven én alles met mijn linkerhand doen kost tijd en geconcentreerde inspanning. Automatisch ga je mindfull schrijven, eten en drinken. Ik had nu wel alle tijd om mij op de trainingen te focussen.

Met Youri en Natascha

Het leven gaat door….

Nu langzaamaan alles weer opstart, komt de drang om het eigen leven weer op te pakken. Mijn zoon is inmiddels weer in zijn eigen huis. Hij heeft bijna al die tijd, naast werken aan zijn scriptie en online lesgeven, de heerlijkste gerechten gekookt, brood gebakken en mij geholpen met klusjes die ik tijdelijk niet kon doen.

Mijn dochter is al eerder naar huis gegaan en heeft haar studenten leven, zover dat gaat en op gepaste afstand, weer opgepakt. Nu ik zelf mijn haren weer kan wassen en steeds meer klusjes oppak, is er minder noodzaak om elk weekend hier te zijn.

Het was gezellig om de kinderen weer voor even thuis te hebben. Met gezamenlijke lunches, spelletjes spelen, legpuzzels maken en meewerken aan de vlogs van mijn dochter. Het was een geluk dat zij thuis waren na mijn onfortuinlijke struikelpartij.

Ik ben dankbaar voor de gezellige tijd samen; voor de liefde en de harmonie en voor de veilige thuishaven die ik mocht bieden. Al met al heb ik deze maanden als zeer gelukkig, nuttig en leerzaam ervaren.

Mijn gips is eraf. Mijn pink en ringvinger zijn aan elkaar gespalkt. Met hulp van handtherapie krijg ik langzaam kracht terug in mijn hand en vingers. Al duurt dat langer dan ik had gedacht. Het werk zal ik langzaam moeten opbouwen. Dan is bijna alles, voor mij althans, weer min of meer “normaal”.

Afronden of doorgaan?

Ergens eind december ben ik begonnen met bloggen. Iets wat ik nog nooit gedaan had en aldoende steeds leuker vond en vind om te doen.

De aanleiding was de pelgrimstocht, daarna het “nieuwe” leven met corona, en de gofundme campagne voor de Luisterlijn promoten.

Doneren kan nog tot 30 juni via: http://www.gfme/4/xak49h

Hoe nu verder? Ik wil graag doorgaan met schrijven. En ik laat mij graag uitdagen. Daarom een oproep aan jou lieve lezer.

Heb je over een van de voorgaande blogs nog vragen of zou je er iets meer over willen weten?

Geef een reactie hieronder of stuur een e-mail naar: dewegns@gmail.com

Dan ga ik daarmee aan de slag!

Blijf gezond en zorg goed voor jezelf

Saskia 🍀

Gepubliceerd door saskiadegraaf

actie, avontuur en uitdaging

%d bloggers liken dit: