Sebastiaan

Samen met Sebastiaan ga ik de pelgrimsroute wandelen. Hij is mijn 2e zoon en 22 jaar.

Hij kampt vanaf zijn kindertijd al met somberheid en depressie. Het is deels aangeboren en deels versterkt door wat hij heeft meegemaakt.

We hebben jarenlang diverse instanties afgelopen zonder dat er een duidelijke diagnose gesteld werd, laat staan dat er een behandeling uit voort kwam. Zijn boze buien en zijn onverwachte wisselende stemmingen werden steeds erger.

Hij wilde zelf graag naar Zeeland verhuizen omdat hij zich daar beter op zijn gemak voelde dan in Almere. Dat mocht van mij als hij zijn vmbo diploma zou halen. Dat lukte en met pijn in mijn hart maar ook hoop op betere tijden voor Sebas heb ik hem laten gaan. Aanvankelijk ging dat goed. Hij woonde bij opa en oma en deed een BBL opleiding. Hij had het er erg naar zijn zin. Tot een van zijn collega’s zich van het leven beroofde. Dat heeft een enorme impact gehad. Hij heeft toen wel psychische begeleiding gehad. Toch kwam hij weer naar Alnere.

Omdat hij nog leerplichtig was ging hij een verzorgende opleiding doen. Helaas ging het steeds slechter met Sebastiaan. Op een gegeven moment heb ik met de leerplichtambtenaar afgesproken om hem thuis te houden. Dat mocht maar hij moest dan wel naar de GGZ. Ook daar weer een traject ingegaan waar wel iets uit kwam maar als niets ernstigs werd bestempeld. Jaren later bleek dat er wel degelijk een diagnose uit gehaald had kunnen worden.

Op een dag zat hij er zo verloren bij dat ik dacht als ik nu niets doe weet ik niet hoe ik hem morgen aan ga treffen. Ik kreeg de ingeving ” puppy”. Geloof het of niet het was 1 april 2015 en binnen vier uur hadden we een puppy en alle spullen die we nodig hadden voor de hond. Zijn problemen waren natuurlijk niet voorbij maar wel naar de achtergrond geschoven omdat Tommy alle aandacht nodig had. We zijn zelfs op puppytraining gegaan.

Na het GGZ traject is hij terug verhuisd naar Zeeland. Zijn vader woonde daar ook weer en zij hebben een tijd samengewoond. Weer later ging Sebastiaan op zichzelf wonen. Wat als je weet wat we nu weten niet verstandig was. Maar dat het zo uit de hand zou lopen had niemand gedacht. Het was dan ook een wonderlijke samenloop van mensen en omstandigheden. Een losgeslagen bende wat voor niemand daar goed was en zeker niet voor Sebastiaan.

Eens in de maand ging ik naar hem toe en zag dat het steeds slechter ging. Na inschakeling van de familie hebben we Sebas weer min of meer op de rit gekregen. De woongemeenschap viel na een tijdje uit elkaar en Sebas ging tijdelijk boven een kroeg samenwonen en weer later naar een zelfstandige woonruimte. De relatie hield geen stand. Dat was vlak voor mijn reis naar Nepal. Hij bleef daar alleen wonen en ik ging met gemengde gevoelens op reis.

De nacht van 31 oktober op 1 november 2017 zal ik niet snel vergeten. Ik was terug van de reis uit Nepal en had net weer mijn eerste werkdag gehad. Middenin de nacht belde mijn dochter dat Sebas een zelfmoord poging had gedaan en in het ziekenhuis lag. Zij was via via gewaarschuwd. Wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven. Ik lag te rillen in mijn bed. Ook al had ik er altijd wel rekening mee gehouden dat het zou kunnen gebeuren kwam het als een enorme schok.

Na de poging heeft hij therapie gekregen maar weer niet de juiste. Helaas moest het nog een keer mis gaan dit keer met een woede uitbarsting en vernieling van spullen. Nu werd hij dan toch opgenomen en daarna kwam hij in aanmerking voor beschermd wonen. Daar woont hij nu nog.

Sebastiaan werkte in die tijd bij Dirk Wielemaker van Wielemakertuinen.nl . Een baas die hem fantastisch goed gesteund en geholpen heeft en nog steeds blijft doen. Hij had graag meer voor Sebastiaan gedaan maar door de medicijnen die hij gebruikt kan hij zijn belangrijkste werkzaamheden niet meer uitvoeren. Dus arbo technisch kon hij daar helaas niet blijven werken.

Als zijn moeder zijnde verscheurd het mijn hart om hem te zien lijden en er niets aan te kunnen doen. Door de jaren heen heb ik afstand genomen van het feit dat ik zijn psychische nood niet kan oplossen of wegnemen. Dat is een lang en zwaar proces geweest. Het enige wat ik doe en kan doen is met liefde om hem heen staan. Het overige laat ik aan de professionals over. Dat geeft lucht. Mijn overtuiging is dat Sebastiaan hier op aarde nog een belangrijke taak heeft te volbrengen.

In een van zijn moeilijke tijden heeft hij al een deel van de Camino gelopen vanuit Spanje. Niet iedereen begreep het want het ging nogal onverwacht. Vanuit mijn overtuiging dat wandelen goed is voor een mens en om hem uit het wereldje te halen waar hij in zat heb ik hem toestemming gegeven om te gaan. Met de hoop en verwachting dat hij andere inzichten zou krijgen. Helaas moest hij de tocht afbreken wegens ziekte. Maar het heeft hem toen wel goed gedaan.

Een wens van Sebastiaan is om de Camino te voltooien. Het liefst samen met oma Jellie maar die kan dat fysiek niet meer opbrengen. Oma is sowieso degene die Sebastiaan en mij enthousiast heeft gemaakt om de pelgrimsroute te gaan lopen.

Op dit moment gaat het goed met hem. Hij heeft eindelijk de juiste therapie en medicijnen. Al zijn dat er nog erg veel. Hij leert om te gaan met zijn wisselende stemmingen en ik merk dat hij ouder, wijzer en rustiger wordt. Al blijven er altijd triggers en situaties die invloed hebben op zijn stemming en gedrag. Hij wil archeoloog worden en bereid zich nu goed voor om de studie daadwerkelijk te gaan volgen.

Ik ben heel trots op Sebastiaan dat hij toch elke keer weer opkrabbelt en er weer voor gaat. Zijn innerlijke kracht is enorm. Hij maakt me vaak aan het lachen en verrast mij ook met al zijn creatieve ideeën, prachtige kunstwerken en interesses. Dat we samen naar Santiago gaan wandelen vind ik heel fijn. Dat maakt mij ook zo gemotiveerd om er een succes van te maken.

Saskia 🍀

Denk je aan zelfmoord bel 0900-0113 ( start tik 4,5 cent daarna 5 cent per minuut plus je vaste belkosten 24/7 bereikbaar)

Zoek je een luisterend oor bel dan de luisterlijn 0900-0767 (lokaal tarief, 24/7 bereikbaar)